Niedziela na Open'erze

Czasem warto poczekać na najlepsze. Ostatni dzień tegorocznego Open'era był najciekawszą muzyczną odsłoną

Od wczesnego niedzielnego wieczoru każdy kolejny koncert okazywał się coraz większą rewelacją. Zaczęło się stosunkowo łagodnie - od ciepło przyjmowanych przez publiczność koncertów młodych polskich wykonawców: punkującego The Black Tapes, dance-punkowo-zimnofalowego Plug And Play, dream-popowego Iowa Super Soccer, a wreszcie - najnowszych gwiazd rodzimego indie-rocka, grupy Kumka Olik. Młodzi muzycy okazali się nie tylko prawdziwymi scenicznymi profesjonalistami, ale na dodatek zagrali swój materiał z rzadko spotykaną żywiołowością i niemal punkową energią. Wykonany na bis utwór "Zaspane poniedziałki", podczas którego na scenie gościnnie pojawił się Michał Wiraszko, gitarzysta i wokalista grupy Muchy, wzbudził ogłuszający aplauz publiczności.

Na większych festiwalowych scenach rozpoczynały się w tym samym czasie koncerty zagranicznych gwiazd. Pierwszymi, które wzbudziły wielkie emocje, były odbywające się na scenie World występy grupy Buraka Som Sistema i Santigold. Portugalczycy zmusili liczną publiczność do tańca, nowojorska wokalistka była natomiast szczerze zdziwiona, że aż tak wielu widzów zjawiło się pod sceną, by zobaczyć jej występ i nie przestawała im dziękować. Na dodatek zachwyciła ją bardzo dynamicznym - mimo kiepskiego nagłośnienia - wykonaniem kompozycji ze swej debiutanckiej płyty.

Na głównej scenie stanęli już w tym czasie czterej bracia Followillowie, czyli grupa Kings Of Leon, typowana na największą gwiazdę tego festiwalu. Muzycy zagrali koncert, któremu trudno było w zasadzie cokolwiek zarzucić: w repertuarze znalazły się wszystkie najważniejsze utwory grupy (w tym dwa najświeższe, niezwykle popularne single: "Sex On Fire" i "Use Somebody", ale i kilka starszych kompozycji), muzycy zagrali je ze sporą werwą, byli na dodatek w niezłej formie. To był bardzo porządny i solidny występ, ale... nic ponadto.

Znacznie więcej działo się na mniejszej scenie, gdzie pojawiła się para Anglików - grupa The Ting Tings. Ich występ szybko okazał się jedną z energetycznych perełek tego wieczoru. Na scenie zapanowało istne szaleństwo, a muzycy nie poprzestali na poprawnym odegraniu swych kompozycji, ale przygotowali też spory zestaw dodatkowych atrakcji - najzabawniejszą i najbardziej nietypową był... set DJ-ski, podczas którego usłyszeć można było wielkie przeboje z lat 80., m.in. przywitaną i odśpiewaną przez publiczność z wielkim entuzjazmem nieśmiertelną piosenkę "Ghostbusters".

I kiedy wydawało się, że tego wieczoru lepiej już być nie może, na dużej scenie wybuchła prawdziwa bomba. Był nią zespół Placebo, ale tak naprawdę rolę zapalnika spełnił jeden z jego członków. I to wcale nie uwielbiany przez polską publiczność lider grupy, Brian Molko, który tego wieczoru wyraźnie ustąpił pola komuś innemu - nowemu perkusiście swego zespołu, Stevemu Forrestowi. Szybko okazało się, że to właśnie on uratował tą grupę od niechybnego upadku, ku któremu chylił się ostatnio. Młodszy o kilka lat od pozostałych członków Placebo, pełen zdumiewającej energii, szalał za swoim zestawem bębnów jak mało kto. Imponował nie tylko wielką żywiołowością i porywającymi solówkami, ale i pokrywającymi niemal całe ciało tatuażami. Kiedy pod koniec znakomitego koncertu, w którym między piosenki z najnowszej płyty wplecione były wielkie przeboje grupy (m.in. "Black-eyed" czy "Every You Every Me"), to właśnie on, a nie Molko, wskoczył do fosy między sceną a widownią i zaczął ściskać widzów, lider patrzył tylko z góry, ze zrozumieniem, a może i cieniem zazdrości.

Po północy publiczność licznie zgromadziła się przy World Stage, by wysłuchać berlińskiego kolektywu didżejsko-producenckiego Jazzanova. Podczas koncertu w Gdyni grupa wystąpiła ze znakomitym wokalistą Paulem Randolphem, o barwie głosu i manierze śpiewania zbliżonej do Prince'a. Zespół podczas koncertu specjalnie niczym nie zaskoczył. Bo to, że niemieccy muzycy potrafią tworzyć piękne melodie i znakomicie transponować jazz na język muzyki klubowej wiadomo nie od dziś. Jazzanova wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu festiwalu zarzuciła nawet najbardziej efemeryczne eksperymenty tworząc komercyjny, przystępny muzyczny produkt, nie tylko dla znawców i osłuchanych z nu jazzem. Problem może jedynie w tym, że Jazzanova zaprezentowała bardziej muzykę tła, niż propozycję przyciągającą dłużej uwagę słuchacza.

Ostatni akt tegorocznego festiwalu należał do bardzo oczekiwanej przez publiczność (w niedzielę w tłumie uczestników imprezy niemal co drugi dumnie obnosił się z koszulką z nazwą tej właśnie grupy) formacji The Prodigy. Zespół dał na dużej scenie koncert, od którego zatrzęsła się ziemia. Najnowsze utwory przyjmowane były z wielkim entuzjazmem, ale dopiero przy starszych przebojach, pełnych punkowego brudu i wielkiej energii, widzowie zaczynali skakać jak szaleni. To był mocny akcent na koniec bardzo dobrego, ostatniego dnia festiwalu.