Jazz Hotl

Czy zauważyliście Państwo, że Warszawa jest dziś miastem umierających hoteli? Niby turystyczny run, niby setki tanich połączeń lotniczych, niby brak miejsc noclegowych dla przybyszy spragnionych nadwiślańskich atrakcji, a tu na naszych oczach, umierają aż cztery wielkie hotele. Najgorzej ma Solec, bo po prostu jest rozebrany, ale też i w tym wypadku żal może najmniejszy: nie będziemy przecież płakać po konstrukcji z prefabrykatów i azbestu wzniesionej na początku lat 70. Dużo smutniej się robi, gdy przychodzi spojrzeć na rozpadającą się zabytkową fasadę Hotelu Saskiego na placu Bankowym i ociemniałe okna hotelu Warszawa, kolosa z placu Powstańców Warszawy. Kilka miesięcy temu do tego smętnego grona dołączył hotel Europejski. Jeszcze słychać odgłosy zabawy z legendarnych Kamieniołomów (,,ten krzyk, ten gwałt, ten cud, ja sobie wyobrażam ''), jeszcze czuć na języku smak wyśmienitej kuchni, jeszcze nie ostygła pamięć zażartych dyskusji toczonych w barku na parterze, a wielki niczym zamek budynek w najbardziej reprezentacyjnej części stolicy zapada w długi sen. Zgodnie z decyzją sądu przywracającą prawa własności przedwojennym posesjonatom przez najbliższe cztery lata w tym miejscu nie można prowadzić działalności hotelowej. Nie ma najmniejszych podstaw powątpiewać w prawną słuszność tego wyroku, jednak dla życia miasta ugorowanie atrakcyjnej nieruchomości położonej w newralgicznym miejscu jest naprawdę bolesne. Wokół efektownie wyeksponowane pałace rządowe, iluminowany hotel Bristol, wspaniały biurowiec sir Fostera, a w środku - czarna dziura, psujący się ząb, hotel-widmo. Upadłego olbrzyma próbują reanimować artyści: tutaj prezentowany jest spektakl Helena S. zrealizowany w ramach projektu TR/PL, tutaj na szalone przyjęcia zapraszają ekstrawaganckie, artystowskie firmy. I wtedy jest być może jeszcze bardziej smutno, bo trudno zrozumieć, dlaczego oszałamiające wielkością i urodą sale bankietowe nie żyją przypisanym im zwykłym wielkomiejskim rytmem.

Wraz z artystami na truchło Europejskiego rzucają się też inni wietrzący dobry interes. Od strony placu Piłsudskiego w połączonych pomieszczeniach hotelowej kawiarni oraz restauracji Przy Ossolińskich (przed laty pisałem o podawanym tu zjawiskowym rosole z knedlami wątróbkowymi) powstała knajpa o intrygującej nazwie Jazz Hotl. Nie, koleżanki korektorki, proszę nie poprawiać literówki - e zagubiono specjalnie, by poddać się wspomnianej już tu decyzji sądu. Przy Krakowskim Przedmieściu 13 przez najbliższe lata nic nie powinno się kojarzyć z hotelarstwem. Ale tradycji nie da się tak łatwo przerwać i czuć to wyraźnie w Jazz Hotl. Mimo że wnętrze zaaranżowano na nowoczesny klub restauracyjny to pistacjowa kolorystyka jest kontynuacją poprzedniego wystroju. Również kuchni nie udaje się przeskoczyć hotelowego standardu. Nie mam o niej przesadnie złego zdania, jednak pod pozorami modnego klubowego menu kryje się oferta zaskakująco tradycyjna i typowa. Zjecie tu kremowy mus z podrobów w sosie malinowym (21 zł), oryginalną roladę z tuńczyka zawijaną w marchewkowe plastry (21 zł) czy siekanego matiasa (18 zł). Wszystko smaczne. Ale czy olśniewające? Nie, hotelowe - czyli poprawne. Podobne wrażenia pozostawił po sobie zapiekany ser kozi w panierce z orzechów (26 zł) oraz plastry bakłażana zapieczone z greckim serem halumi (21 zł). Poniżej poprawności usadowiły się natomiast zupa niby-rybna (15 zł) oraz krem z pora i ziemniaków (12 zł) z niezrozumiałych powodów przypominający żurek. Dalej znów było na hotelowym poziomie: suchawy, choć smaczny sandacz z rusztu (38 zł), niepozostawiający żadnych wspomnień pstrąg z patelni (36 zł), mdławe rigatoni z wędzonym kurczakiem i borowikami (26 zł), przeciętna golonka (32 zł) oraz smutny kotlet schabowy (32 zł). Mocniejsze i pozytywne wrażenie wywarła tylko grillowana pierś kurczaka przekładana cząstkami czerwonego grapefruita (36 zł). To zestawienie dobrze świadczy o kulinarnych talentach szefa kuchni.

Tak jak trudno zrozumieć, dlaczego Warszawa zamienia się w miasto umierających hoteli, tak trudno też do końca zrozumieć koncept na Jazz Hotl. W jednym i drugim wypadku chodzi chyba nie o to, o co chodzi. Czyli - nie wiadomo (choć wiadomo). Na talerzu owo nie wiadomo czuje się wszak szczególnie wyraźnie.

Jazz Hotl, ul. Krakowskie Przedmieście 13 (wejście od placu Piłsudskiego), www.jazzhotl.pl, tel. 0 22 826 74 66, można płacić kartami