Przysmaki Warszawy

przy ul. Królewskiej 2

W kolejnych już restauracjach widać skutki przewrotu kopernikańskiego, jakiego dokonał kilka lat temu Adam Gessler w restauracji U Kucharzy. Przełom polegał na rehabilitacji dawnych gastronomicznych klasyków, które w ostatnich dziesięcioleciach zostały wyparte z modnych menu. Dzięki Gesslerowi okazało się, że nóżki z octem czy flaczki po warszawsku mogą się podobać modnisiom i nie budzić skojarzeń z garkuchnią. Kolejnym lokalem, który poszedł tą drogą, są Przysmaki Warszawy, czyli druga twarz Restauracji przy Trakcie, która od kilku lat gospodaruje w Domu bez Kantów na Krakowskim Przedmieściu. W zestawieniu ze swą starszą siostrą mieszczącą się na parterze Przysmaki są jak pozytyw i negatyw tej samej fotografii. Na dole pastelowe wnętrza, wyrafinowany klimat nawiązujący do okresu międzywojennego, na górze - surowość stołecznej knajpy z lat, powiedzmy, gomułkowskich z charakterystyczną uwagą w karcie: ,,Gramatura dań dostępna u kierownika". Do tego proste, bezstylowe meble, sztuczna roślinność i nieprzyjemny półmrok - oto miejsce w sam raz na krawatową wódeczkę w gronie kolegów z pracy.

Przy Trakcie i Przysmaki dzieli wystrój, łączy zaś ta sama kuchnia, z której stromymi schodami ofiarnie donosi się każde zamówienie. Zwracam uwagę na ofiarność kelnera, bo w ten sposób próbuję wytłumaczyć sobie pewien chaos w sposobie obsługiwania gości. Ale nie ma co zrzucać winy na serwis, problem Przysmaków Warszawy tkwi bowiem gdzie indziej. O tutejszym stylu przygotowywania potraw mam swoje zdanie, które zapisałem kilka lat temu w felietonie. Z grubsza muszę je powtórzyć także dzisiaj: w Domu bez Kantów gotują bardzo nierówno. Są pozycje wyśmienite, ale też takie, które nie powinny nigdy wyjść spod ręki profesjonalnego szefa.

Do arcydzieł zaliczyć trzeba np. flaczki po warszawsku z pulpetami posypane serem (15 zł). Co za smak! Co za aromat! Co za gęstość! Co za miły ukłon w kierunku warszawskiej tradycji! (W tym akurat wypadku twórczo rozwiniętej, bo w oryginale pulpeciki przyrządzano z tuku, tutaj zaś - z mięsa). Wobec tego naprawdę wysokiego osiągnięcia sztuki kulinarnej kompletnym zaskoczeniem jest, że w tej samej kuchni nie potrafią ugotować zwykłych pierogów (12-14 zł). Cóż po ciekawych i różnorodnych farszach, cóż po sprawnym zlepieniu ciasta właściwej grubości, gdy na stół wydawane są rozklapciałe, klejące się, przegotowane skarpety. Pierogi, jak każda inna pasta, muszą wychodzić z kuchni al dente i wiedzieć to powinien każdy średnio rozwinięty pracownik gastronomii. Z powodu nieudolności osoby odpowiedzialnej za gotowanie klusek wybroniły się w zasadzie tylko pierogi z twarogiem i rodzynkami oraz kartacze (15 zł), czyli duże, podłużne pyzy wypełnione mięsem. Kucharze polegli też przy żeberkach po dorożkarsku (22 zł) w mdłym, gliniastym sosie oraz - nóżkach w galarecie (12 zł), której tęga konsystencja zdradzała użycie sylikonu, a przynajmniej - nadużycie żelatyny. Ale już golonka z wody (24 zł) z warzywami prezentowała się bardzo przystojnie, a na autentyczną gwiazdę wieczoru wyrósł pstrąg z patelni w płatkach migdałów (25 zł). Do smażenia wykorzystano miód, który utworzył na powierzchni ryby smakowitą, lekko chrupką, karmelową sukienkę. Jeszcze dziś prześladuje mnie ten smak i ta konsystencja i z największą radością powrócę do nich jak najszybciej.

Odkąd w zbrodniczy i podstępny sposób zlikwidowano Karczmę Warszawską na Mokotowskiej, takich miejscówek jak Przysmaki Warszawy brakuje najbardziej. Estetycznie neutralnych, lekko na uboczu, skupionych na specjałach typu meduza z lornetą, przez którą zmęczony facet po czterdziestce próbuje dojrzeć sens swej egzystencji. Dlatego mimo wszelkich zastrzeżeń wpisuję Przysmaki Warszawy na moją baletową mapę miasta. Aha, i proszę jeszcze o cynaderki, których pośród specjałów stolicy zabraknąć nie może.

Przysmaki Warszawy, ul. Królewska 2, tel. [phone], czynne do godz. 23, można płacić kartą, niedostępne dla osób na wózkach