Chris Rea na Torwarze

Jest autorem takich hitów jak "Josephine", "Road to Hell" czy "Fool (If You Think It?s Over)". Do Polski Brytyjczyk przyjeżdża w ramach trasy "Still So Far To Go" promującej składankowy album z największymi hitami.

Łukasz Kamiński: W swojej muzyce często odwołujesz się do bluesa, nie tylko stanowi on dla Ciebie źródło natchnienia, ale i sam nagrywasz, komponujesz muzykę w tym stylu.

Chris Rea: Jeśli rozpatrywać to pod kątem historii, to taka więź oczywiście istnieje. W popowych piosenkach lat 50. i 60 bardzo często wyraźnie słychać bluesa czy gospel, zarówno pod względem samej muzyki, jak i emocji czy nastroju. Dziś nic z tego niezwykłego klimatu już nic nie pozostało.

Dlaczego?

Są chyba dwa powody. Pierwszy, dość przygnębiający, czyli niesłychana dominacja popkultury, która masowo produkuje nie piękne piosenki, ale muzyczne odpowiedniki tanich hot dogów. Z drugiej strony jednak muzyka przeszła pewną ewolucję, mutację, z której wyłoniły się naprawdę dobre, interesujące zespoły, np. Radiohead.

A gdzie jest Twoje miejsce na współczesnej scenie muzycznej?

Nie wiem, nie czuję żadnej więzi z tym co słyszę wokół siebie.

To Twoja muzyka jest w takim razie jakimś schronieniem, kryjówką?

Zawsze była.

A jaki wpływ na Twoją muzykę miało Middlesbrough?

Sporym źródłem natchnienia, impulsem do działania była wielka potrzeba ucieczki z miasta, w którym brakuje pieniędzy, pogoda jest podła i nieustająco marzniesz. Wyobrażasz sobie, że dzięki muzyce możesz trafić do lepszego świata, choć oczywiście, jak się później okazuje nie zawsze Twoje marzenia i oczekiwania się spełniają.

Ale patrząc z perspektywy czasu odczuwasz jakiś sentyment do Middlesbrough?

To do czego mógłbym odczuwać sentyment już dawno nie istnieje. Gdy spotykam znajomych z lat młodości to w rozmowach z nimi słyszę tę romantyczną nostalgię. Podejrzewam jednak, że gdyby ten świat naszej młodości istniał do dziś, wcale nie wydawałby się nam taki romantyczny! A Ty skąd jesteś?

Z Warszawy, i muszę powiedzieć, że dla mnie to wciąż niesłychane romantyczne miejsce!

No to szczęściarz z ciebie, ale doskonale cię rozumiem. Moja córka, która na stałe mieszka we Florencji, jest tam nauczycielką, też jest zakochana w swoim mieście. Ja, a zdałem sobie z tego sprawę jakiś czas temu, jestem w ciągłym ruchu, każdą chwilę przeznaczam na działanie, teraz czekając na wywiad pisałem, komponowałem, pracowałem nad swoim kolejnym projektem.

A kiedy znajdujesz czas na wyhamowanie, na refleksję?

Między kolejnymi trasami.

A do Polski przyjeżdżasz w ramach trasy promującej zbiór przebojów "Still Got So Far to Go".

No tak, niektóre piosenki gramy zawsze, bo wytrzymały próbę czasu, brzmią dobrze niezależnie od okoliczności. Wiem, że podobają się fanom, a my czerpiemy przyjemność w graniu ich, ale za każdym razem w nieco innej wersji. Co ciekawe, zauważyłem, z każdą kolejną zmianą, kompozycje te coraz bardziej przybliżają się do bluesa, tego europejskiego. Za co zresztą obrywa mi się od dziennikarzy, tak europejskich, jak i amerykańskich.

Jak to?

Wielu z nich postanowiło zignorować fakt, że istnieje coś takiego jak europejski blues i drażni ich, kiedy im to przypominam. To puryści, a ja nie jestem, nigdy nie byłem ani grzecznym uczniem rocka, ani bluesa.